Een onderzoek om de werkzaamheid en veiligheid van RO7790121 te testen voor inductie- en onderhoudstherapie bij proefpersonen met matig tot ernstig actieve ziekte van Crohn

1. Waarom is dit onderzoek nodig? 

De ziekte van Crohn (Crohn's disease, CD) is een type inflammatoire darmziekte. De ziekte veroorzaakt chronische ontsteking van de weefsels in het spijsverteringskanaal. Als mensen met CD symptomen hebben, wordt gezegd dat hun ziekte van Crohn ‘actief’ is. Mensen met ‘matig tot ernstig actieve’ CD kunnen verschijnselen hebben zoals een moe of zwak gevoel, buikpijn, vaak dunne of waterige ontlasting (diarree), gewichtsverlies en koorts. 

Standaardbehandelingen voor CD omvatten geneesmiddelen die ontstekingen verminderen, zoals corticosteroïden en meer gespecialiseerde behandelingen, waaronder biologische geneesmiddelen. Maar voor veel mensen met CD verbeteren de symptomen zelfs met deze behandelingen niet. Een behandeling kan ook na een tijd stoppen met werken of onaanvaardbare of ongewenste effecten veroorzaken, met invloed op de mogelijkheid om geneesmiddelen te blijven gebruiken. Er zijn dus betere behandelingen nodig. In dit onderzoek wordt het geneesmiddel afimkibart (voorheen bekend als ‘RO7790121’ of ‘PF-06480605’ of ‘RVT-3101’) getest. Afimkibart is een onderzoeksmiddel dat wordt ontwikkeld voor de behandeling van CD. Dit betekent dat gezondheidsinstanties (zoals de Amerikaanse Food and Drug Administration en de European Medicines Agency) afimkibart nog niet hebben goedgekeurd voor de behandeling van CD. 

Deze studie heeft tot doel afimkibart als een behandeling te vergelijken met een ‘placebo’. Een placebo is een middel dat geen actieve bestanddelen bevat, maar er hetzelfde uitziet als het onderzoeksmiddel. Onderzoekers willen weten of afimkibart werkt, hoe goed het werkt en hoe veilig het is wanneer het over een lange periode wordt gegeven. In dit onderzoek krijgen patiënten ofwel afimkibart of de placebo. 

2. Wie kan deelnemen aan de studie? 

Mensen van 18 tot 80 jaar met matig tot ernstig actieve CD kunnen deelnemen aan het onderzoek. De diagnose van de ziekte moet bevestigd zijn door een ‘endoscopie’. Een endoscopie is een procedure waarbij een dokter een buisje met een camera gebruikt om in de dikke darm te kijken. Om mee te doen, moeten mensen ook minstens 1 ander geneesmiddel tegen CD hebben gebruikt dat niet goed werkte, stopte met werken of onaanvaardbare ongewenste effecten veroorzaakte. Mensen kunnen niet aan dit onderzoek meedoen als ze 3 of meer operaties hebben ondergaan om een deel van de darmen te verwijderen, of als ze bepaalde geneesmiddelen voor CD gebruiken. Mensen met bepaalde andere medische aandoeningen, zoals colitis ulcerosa, abnormale cellen in hun darmen (bekend als ‘dysplasie’), sommige vormen van kanker in de afgelopen 5 jaar of bepaalde infecties zoals HIV, hepatitis B, hepatitis C of tuberculose, kunnen ook niet deelnemen. Mensen die zwanger zijn, van plan zijn om zwanger te worden, of van plan zijn om eicellen te doneren, of op dit moment borstvoeding geven, kunnen niet aan het onderzoek meedoen.

3. Hoe werkt dit onderzoek? 

Dit onderzoek bestaat uit een screeningperiode, een behandelingsperiode van 1 jaar, een optionele verlenging van de behandeling en een opvolgingsperiode voor de veiligheid. Mensen worden gescreend om te controleren of ze in staat zijn om deel te nemen aan het onderzoek. 

Dit is een ‘placebogecontroleerde’ studie. Dit betekent dat deelnemers worden ingedeeld in een groep die een geneesmiddel zal krijgen of een groep die een ‘placebo’ zal krijgen. Door de resultaten van de verschillende groepen te vergelijken, weten onderzoekers of eventuele veranderingen door het onderzoeksmiddel worden veroorzaakt of dat ze toevallig optreden. 

Iedereen die meedoet aan deze studie, wordt willekeurig in 1 van de 3 groepen ingedeeld. Deelnemers krijgen ofwel afimkibart of de placebo. Alle deelnemers blijven naast de studiebehandelingen ook mogelijk hun gebruikelijke ontstekingsremmende behandeling voor CD gebruiken. 

Dit is een dubbelblind onderzoek. Dit betekent dat noch de proefpersonen aan het onderzoek noch het team dat het onderzoek uitvoert, weten welke behandeling wordt gegeven totdat het onderzoek voorbij is. Dit wordt gedaan om ervoor te zorgen dat de resultaten van de onderzoeksbehandeling niet worden beïnvloed door wat mensen verwachten van de ontvangen behandeling. De onderzoeker kan echter wel te weten komen in welke groep de deelnemer zit, als de veiligheid van de deelnemer in gevaar is.

Tijdens dit deel van het onderzoek krijgen onderzoeksdeelnemers afimkibart als injecties onder de huid. Het wordt ofwel verstrekt in een injectieflacon of, indien beschikbaar, in een auto-injector. Dit is een apparaat in de vorm van een pen, dat helpt om het onderzoeksmiddel snel en makkelijk onder de huid te injecteren. De onderzoeker zal de deelnemers regelmatig onderzoeken. Sommige bezoeken kunnen mogelijk plaatsvinden buiten het onderzoekscentrum; wanneer de auto-injector beschikbaar is, hebben deelnemers die de training voltooid hebben bijvoorbeeld de optie om afimkibart zelf toe te dienen (of toe te laten dienen door een verzorger of gekwalificeerde zorgverlener, als daar de voorkeur aan wordt gegeven) bij de deelnemer thuis.

Als de CD tijdens de verlenging verergert, kan afimkibart vaker worden gegeven. De behandeling zal worden voortgezet totdat afimkibart in die regio commercieel verkrijgbaar is of totdat de sponsor besluit om de studie te beëindigen, als dat eerder is. De deelnemers hebben op elk moment het recht om te stoppen met de onderzoeksbehandeling en het onderzoek te verlaten als ze dat willen.

4. Wat zijn de belangrijkste resultaten die in deze studie worden gemeten?

Het belangrijkste resultaat dat in het onderzoek wordt gemeten om te beoordelen of het geneesmiddel heeft gewerkt, is het aantal deelnemers met geen of zeer weinig tekenen van CD of een verbeterde gezondheid van de darmen (zoals minder en kleinere zweren). 

Andere belangrijke resultaten die in het onderzoek worden gemeten, zijn:

• Het aantal deelnemers zonder of met verbeterde klachten of symptomen van CD. Dit omvat: het gemiddeld aantal ontlastingen per dag en de gemiddelde dagelijkse buikpijnscore. Het omvat ook verbeteringen in de gezondheid van hun darmen.

• Het aantal deelnemers dat geen zichtbare darmontsteking heeft. 

• Het aantal deelnemers dat geen of weinig symptomen van CD heeft.

• Het aantal deelnemers dat geen steroïden heeft genomen. 

• Het aantal deelnemers met een doorgang, een zogeheten ‘fistel’, tussen de darmen en de buitenkant van het lichaam.

• Hoeveel deelnemers melden dat hun symptomen van CD zijn veranderd en hoe ernstig deze zijn.

• Aantal en ernst van de ongewenste effecten.

5. Zijn er risico's of voordelen verbonden aan deelname aan deze studie?

Deelname aan de studie kan er al dan niet voor zorgen dat deelnemers zich beter gaan voelen. Maar met de informatie die in de studie wordt verzameld, kunnen andere mensen met vergelijkbare aandoeningen in de toekomst worden geholpen. Het is mogelijk dat op het moment van de studie nog niet volledig bekend is hoe veilig en hoe goed de studiebehandeling werkt. Aan de studie zijn risico's voor de deelnemer verbonden. Maar deze risico's zijn over het algemeen niet groter dan de risico's van de algemene medische zorg of van de natuurlijke progressie van de gezondheidstoestand. Mensen die geïnteresseerd zijn in deelname worden geïnformeerd over de risico's en voordelen en over eventuele aanvullende procedures of tests die ze moeten ondergaan. Alle details van de studie worden beschreven in een document voor geïnformeerde toestemming. Hieronder valt ook informatie over mogelijke gevolgen en andere behandelingsopties. 

Risico's die verbonden zijn aan het onderzoeksmiddel

Deelnemers kunnen last hebben van ongewenste effecten van het onderzoeksmiddel dat in dit onderzoek wordt gebruikt. Deze ongewenste effecten kunnen licht tot ernstig en zelfs levensbedreigend zijn en kunnen van persoon tot persoon verschillen. Tijdens deze studie worden de deelnemers regelmatig gecontroleerd op ongewenste effecten. Afimkibart is beperkt getest op mensen. De deelnemers worden op de hoogte gebracht van de bekende en mogelijke ongewenste effecten van afimkibart en de mogelijke ongewenste effecten, gebaseerd op studies bij mensen, laboratoriumonderzoek of kennis van soortgelijke geneesmiddelen.

Bekende ongewenste effecten zijn allergische reacties, misselijkheid en gewrichtspijn. Bekende ongewenste effecten zijn overgeven, het gevoel hebben te moeten overgeven, een koud gevoel waardoor het lichaam gaat rillen, lage of hoge bloeddruk, koorts, pijn of ongemak in het hoofd en een reactie op de huid waar de huid is geprikt met een naald voor de behandeling. Het (de) onderzoeksmiddel(en) kunnen schadelijk zijn voor een ongeboren baby. Er moeten voorzorgsmaatregelen worden genomen om te voorkomen dat een ongeboren baby aan de studiebehandeling wordt blootgesteld.